چیزی که آیفون را از گوشی‌های دیگر متمایز می‌کند، سخت‌افزار آن نیست، گرچه ظاهر آیفون و همچنین خصوصیات لمسی آن جذابیت خاصی دارد، اما چیزی که آیفون را در دنیای پررقابت گوشی‌ها، برجسته می کند، اپلیکیشن‌ها یا برنامه‌های آن است. چندی پیش تعداد برنامه‌های فروشگاه اپلیکیشن‌های آیفون، از مرز ۱۰۰ هزار گذشت.

برنامه‌های آیفون تنوع زیادی دارند و شما در مورد هر موضوعی، می‌توانید صدها و شاید هزاران برنامه پیدا کنید، مثلا تنها در حوزه پزشکی، ۷ هزار اپلیکیشن قابل تهیه است!

کاش اسم آن فیلم را یادم می‌ماند! همان فیلم آلمانی‌ای که یک بعد از ظهر جمعه، چند سال قبل از شبکه یک پخش شد. داستانی بر اساس یک واقعیت تاریخی راجع به گروه کوچکی بود که با حفر یک تونل، مردم آلمان‌ شرقی را به آلمان غربی فراری می‌دادند. آن فیلم، یک سکانس فوق‌العاده داشت. دو عاشق جوان هم قصد فرار داشتند، دختر موفق به فرار می‌شود ولی پسر در یک قدمی دیوار تیر می‌خورد. دختر فریاد می‌زند و به سمت دیوار می‌دود، دست بر دیوار می‌گذارد، دوربین بالا می‌رود، پسر و دختر همزمان در دو طرف دیوار، دست بر یک نقطه‌ی آن نهاده‌اند. لحظه‌ای سکوت و پسر می‌میرد. حالا آن دختر جوان، باید زن میانسالی باشد، و رهبر گروه که توانست بیش از ۱۰۰ نفر را با موفقیت عبور دهد مردی پا به سن گذاشته. دیگر می‌توان بی ترس داغ گلوله و مرگ، از خط عبور کرد. فردا، بیست سال می‌شود که دیوار برلین فرو ریخت.

برای وب‌گردی با موبایل از «اپرا مینی» استفاده می‌کنم، مرورگر واقعا خوبی است. اما از امروز نسخه بتای اپرا موبایل ۱۰، هم برای دانلود آماده شده است. این نسخه اپرا، در عین حال که دارای همه ویژگی‌های «اپرا مینی ۵»است، سرعت بیشتری دارد.

لیلا، ۵ یا ۶ سال داشت که مادرش به او کاسه‌ای آرد برنج می‌دهد که به خانه‌ی خاله‌اش ببرد. با کلی سفارش مراقبت و سریع بازگشتن. بعد از نیم ساعت گذر از جاده‌های جنگلی با عبور تک و توک مردان همسایه و گاری‌هایشان، وقتی جاده خلوت بود، لیلا صدای پای چندین اسب می‌شنود. سواری که گویا رئیس جمع است صدایش می‌زند و می‌گوید: «دختر جان! تی اَمْرَ آب بَوَرْدِه دَری؟ من و می رفیقانَه تشنه ایسَه!» (یعنی همراهت آب داری؟ من و رفقایم تشنه‌ایم!) لیلا فکر کرد آدم‌های بدی نمی‌توانند باشند، گفت در مسجد منتظر بمانند تا برایشان آب بیاورد. دوان‌دوان به خانه برگشت. به پدرش گفت چند مرد تشنه دیده که غریبه‌اند، ریش و موی انبوه دارند، تفنگ دارند و قطار فشنگی به دور کمر بسته‌اند! پدر فهمید که میرزاست، با عجله در خانه‌ی همسایه‌ها رفت و به زنش گفت غذایی آماده کند و در سینی بگذارد تا به مسجد ببرد. به مسجد که رسیدند میرزا و مردانش به نماز ایستاده‌بودند. روستایی‌ها نشستند. نماز میرزا که تمام شد، پدر لیلا غذا و آب را جلوی میرزا گذاشت و گفت میرزا! نصیحتی… حرفی برای ما نداری؟ میرزا ساکت ماند، لحظاتی بعد خواند: «مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو/ یادم از کشته‌ی خویش آمد و هنگام درو/ گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید/ گفت با این‌همه از سابقه نومید مشو…» پدر لیلا می‌گفت به اینجا که رسید چشم‌های میرزا خیس شد، دیگر چیزی نگفت. لقمه‌ای خورد و آب را با سلام به لب تشنه‌ی حسین نوشید و با مردانش رفت. میرزا، دیگر برنگشت. هرگز

وبلاگ Kevin MD در بین وبلاگ‌های پزشکی غربی،‌ وبلاگ شناخته‌شده‌ای است، این وبلاگ بیش از آنکه، وبلاگی درباره تازه‌های پزشکی باشد، وبلاگی است که در آن می‌توان تحلیل‌ها و بازتاب‌هایی را در مورد اخلاق پزشکی و سیاست‌گذاری‌های سامانه‌های بهداشتی – درمانی خواند.

چند روز پیش روزنامه نیویورک تایمز مقاله بسیار تأثیرگذاری منتشر کرد، عنوان این مقاله «کمبود دختر»! بود. چکیده این مقاله این است که در هند و چین و کشورهای آسیای جنوب شرقی، اختلاف معنی‌داری بین تعداد دختربچه‌ها و پسربچه‌ها وجود دارد و ترجیح والدین برای داشتن فرزند پسر، از طرق مختلف باعث شده، که تعداد پسرها بیشتر از تعداد دخترها شود.

به صورت متناقضی، حتی در بین والدین تحصیل‌کرده ساکن در مناطق با سطح اقتصادی -اجتماعی بالا هم همین پدیده مشاهده می‌شود.

دیروز، بیماری یک نوجوان آمریکایی مقیم ایلات تنسی ، بازتاب زیادی در خبرگزاری‌های مختلف پیدا کرد.کالوینو اینمان Calvino Inman پانزده ساله، خون گریه می‌کند!

نادر بودن این بیماری باعث شد، خبر بیماری به سرعت در رسانه های مختلف منتشر شود. سایت‌های لینک‌دهی اجتماعی خارجی و حتی بالاترین خودمان لینک ویدئوی گریه‌های خونی این نوجوان را داغ کردند و میلیون‌ها نفر گریه‌های عجیب او را دیدند.

این نوجوان هر روز سه بار، بدون اخطار و پیش‌درآمدی گریه خونی می‌کند، طوری که همکلاسی‌هایش از او می‌ترسند و بعضی‌هاشان گمان می کنند که روح او تسخیر شده است یا او یک خون‌آشام عینیت‌یافته است!

دیروز این نوجوان و مادرش در تلویزیون در برنامه «صبح به خیر آمریکا» حضور یافتند تا گریه‌های اشکی او را به نمایش بگذارند.

نخستین آگهی های تبلیغاتی ویدئویی بر روی مجلات کاغذی سپتامبر امسال روانه ی بازار می شوند.
نسخه های ویژه ای از مجله ی Entertainment Weekly در برخی صفحات خود این ویدئوها را نمایش می دهند.

صفحات نمایش این آگهیها به ضخامت ۲/۷ میلیمتر و قطر ۵/۷ سانتی متر (به اندازه ی تقریبی صفحات موبایل) هستند که باتری قابل شارژشان توسط مینی یو اس بی تا ۷۰ دقیقه شارژ می شود.

هر کدام از ما بسته به علایق و سلایق‌مان، بعضی از سایت‌ها و وبلاگ‌ها را می‌پسندیم و هر روز یا هر چند روز یک بار از آنها بازدید می‌کنیم یا مشترک فید آنها می‌شویم.

در این میان خیلی مواقع پیش می‌آید که خواسته باشیم، از مطالب پرینت بگیریم و سر فرصت آنها را بخوانیم، به علل مختلف:
- مطالب طولانی آنها، که خواندشان را از روی مونتیور، خسته‌کننده می‌کند.
- خودمان خسته هستیم و دوست داریم، آرمیده در بستر، مطالب پرینت‌شده را بخوانیم.
- اصلا از پرینت کردن و فرمت کاغذی خوشمان می‌آید.

دانش از یک دیدگاه، مایه لذت یک دانشمند و مایه رشک اطرافیان اوست، اما از دیدگاه دیگر، این سرمایه که همیشه با بهایی گزاف و به قیمت گوشه‌نشینی و هزاران ساعت تأمل و تحقیق به دست آمده است، بسیار از اوقات باعث درد و رنج صاحبش می‌شود.

گاهی روشنفکر و دانشمند، در مرحله افسردگی و ناامیدی و انزواطلبی باقی می‌ماند و گاهی هم البته، عرصه بیشتر از اینها بر او تنگ می‌شود.

در عین حال بسیاری هستند که باور دارند فاصله نبوغ و جنون، بسیار کم  و ناچیز است.

شهرت از راه‌های مختلف، به سراغ انسان‌ها می‌آید. گاهی این شهرت خوشایند است و گاهی کاملا ناخوشایند و غیرمترقبه. داستان مشهور شدن یک زن ایرلندی مهاجر آمریکا هم در نوع خود شنیدنی است.

فرقی نمی‌کند که خودمان معتاد گوگل، توییتر و شبکه‌های اجتماعی باشیم یا یکی از دوستان و نزدیکانمان، در هر حال چیزی که کمتر به آن فکر کرده‌ایم، این بوده است که چگونه معتاد این فناوری‌ها می‌شویم.

اگر یک وب‌گرد مشتاق هستید، آیا تا به حال از خودتان پرسیده‌اید که این لذت ناشی وب‌گردی است که میل به آنلاین شدن را در شما برمی‌انگیزد یا  اشتیاق برای جستجو و یافتن چیزهای جدید و پیش‌بینی‌نشدنی؟

احتمالا تا به حال کمتر در مورد این مسئله فکر کرده‌اید و تا به حال «لذت و سرخوشی» را مترادف با میل «جستجو و خواستن» می‌گرفتید. اما وقتی که از یکی وب‌گردی چند ساعته فارغ می‌شوید، تا به حال شده از خودتان پرسیده باشید که از وب‌گردی لذت برده‌اید یا صرفا خود میل جستجوتان ارضا شده است؟

همیشه خواندن رمان یک چیز دیگر است. اصالت احساسات و توصیفات یک کتاب ۳۰۰، ۴۰۰ صفحه‌ای هرگز نمی‌تواند آن‌جور که باید و شاید، در قالب یک فیلم ۱۰۰ دقیقه‌ای در آید. اما باید پذیرفت اقبالی که سینما با آن روبروست، عام‌تر است و کم‌تر کتابی شانس مطرح شدن جهانی می‌یابد. از «بر باد رفته» تا «بادبادک‌باز»، سینمای اقتباس همواره بوده و هست و این که «مثل کتابش نشده» جمله‌ای عادی تلقی می‌شود و باید درک کرد که این عیبی خودخواسته نیست. یکی از اقتباسات مشهور اخیر، «کوری» است، فیلمی به کارگردانی «فرناندو میرلس»، خالق «شهر خدا» و« باغبان وفادار»، و محصول سال ۲۰۰۸